Stumbleupon กิจกรรมแก้เซงยามว่าง (recommended))
posted on 16 Nov 2011 22:16 by liangshuangwei
)
)แต่ก็จะพยายามหาเรื่องดีๆมาเขียนก็ละกัน ^^




)
)แต่ก็จะพยายามหาเรื่องดีๆมาเขียนก็ละกัน ^^




งงอ่ะดิ๊ ไหงวันนี้Liang มาแปลกๆ
(ไอ้บ้านี่มันรู้จักด้วยเหรอวะ
)
สัจธรรมของวัยรุ่น คือความรัก
ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก
ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก ความรัก
อ๊ะๆๆ รู้นะว่าแอบอิจฉาเด็ก
ความรักวัยรุ่นนี่มันมีหลายแบบมากมาย ที่ผมมาเขียนก็สืบเนื่องมาจากเพื่อนๆในห้องผมมันบ้าดอนฮวนไน้ไก่อะไรกันมากมาย นิยามความรักแม่งนิยามเยอะมากๆ ผมเคยเปิดอ่านในเว็บแล้วแทบจะคว้ากระโถนไม่ทัน แต่ที่จริงแล้ว ประเด็นความรักหลักๆมันก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าที่ผมเขียนนี้เลย ไม่เชื่อลองอ่านดูดิ
ส่วนใหญ่ความรักมันก็เหมือนๆกัน ประมาณว่า มันจะมาโดยไม่รู้ตัว คุณไม่รู้ตัวหรอก ว่าชอบเค้าตอนไหน ไครแม่งจับเวลาว่าเริ่มรักตอนไหนได้ก็โคตรเทพเจ้าแล้ว
ความรักในสภาวะเฉียบพลัน
เชื่อได้ว่า 90%ของมนุษย์ทุกคนมันต้องเจอหน้าแล้วปิ้งทันที คิดว่าไอ้นี่แหละสเปกกุละ แล้วก็เก็บไปคิดละเมอสารพัด คิดถึงสารพัด แม่งเป็นเนื้อคู่กูชาติที่แล้วกลับมาเกิดไหม่แน่เลย เห็นแล้วแม่งปิ้งตั้งแต่แรก แต่พอไม่ได้เจอหน้ากันนานๆ ก็จะเริ่มรู้สึกคิดถึงน้อยลงบ้างพอสุดท้ายไม่ได้เจอหน้ากันนานๆ ก็เลิกคิดถึงไปเลย
แบบนี้เค้าเรียกว่า เป็นการรักแบบไม่ลึกซึ้ง เพราะถ้าไ่ม่ผูกพัน มันก็ไม่ยืดยาว
ภาษาวัยรุ่นเรียกว่า เหนื่อย
เพราะได้ยินบ่อย
ความรักที่ผูกพันธ์
อันนี้มันก้มาจากอันแรกแหละ แต่้มันผูกพันธ์เข้ามาในระดับหนึ่ง เพราะเคยไปโน่นไปนี่ด้วยกันบ่อยๆ หลังจากนั้นพอถูกฉโลกก็กลายเป็นความผูกพันธ์ เราจะรู้สึดว่าคนนี้แหละ ไช่เนื้อคู่ของเรา
บอกตรงๆ ตำราจีบสาวก็งั้นๆแหละ มันไม่จำเป็นหรอกว่าจะเป็นดอนฮวน เอ็นจีวี คุณฝึกบ่อยๆมันก็ทำได้
ถ้าคุณจีบสาวบ่อยๆ คุณจะรู้ถึงเทคนิคจีบหลายๆอย่าง
ผมว่ามันไม่ตายตัวหรอก เดี๋ยวก็มีคนคิดเพิ่มมาอีก
ปล.ไม่ได้ก็อปเฟ้ย คิดเอง(บ้าง)
เมื่อตอนบ่ายโมง ผมลงไปช่วยแม่งานปกติ ผมก็คุยกับแม่ น้องผมก็อยู่ข้างนอก ผมก็หยอกล้อน้องผม น้องผมก็เข้าบ้านไปทีแรกผมก็จะให้น้องใช้คอม แต่น้องด่าผมกลับ ผมก็เลยไม่ให้เล่น
ผมก็คุยกับแม่ปกติจนกระทั่งมากถึงการใช้คอมพิวเตอร์ของผม แม่ก็บ่นว่าผมได้เกรดน้อย แล้วก็ชอบแหย่น้อง แ่ม่ทำงานแม่ก็เครียดนะ อย่า่แหย่กันสิ แล้วแม่ก็บ่นมาเรื่อยๆ ผมก็เลยถามแม่ว่า
"แม่เคยเห็นข้อดีอะไรของผมบ้างไหม ?"
"ผมไม่เหมือนคนหน้าบ้านนี่ จะได้กตัญญูเหมือนเขา"
"คนบ้านเยื้องๆกันก็เรียนที่เดียวกัน ผมมันเรียนไม่เก่งใช่ไหม?"
บางทีผมใช้งานคอม ก็ไม่ใช่ว่าผมจะเล่นเกมส์เสมอไปนะแม่ ผมก็เปิดฟังเพลงไป อ่านหนังสือ ทำงานบ้าง หาแทปกีตาร์ แม่ใช้ผมทำความสะอาดบ้าน ผมก็ทำ ใช้ไปไหนมาไหน ผมก็ไป
ระหว่างนั้นแม่ผมก็ร้องไห้ ต่อหน้าผม แม่บอกกับผมว่า
"เอาไว้แกมีลูก แกจะเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ แม่อยากให้แกตั้งใจเรียน แกได้เกรดน้อย นี่ก็ไกล้เอนท์แล้ว แม่ไม่มีเงินส่งแกเรียนเอกชนหรอก ส่วนแกไม่ไช่ไม่มีข้อดี แต่ที่แม่บอกแก แม่อยากให้แกตั้งใจเรียน ที่แม่บ่นเพราะแม่อยากให้แกเข้าใจ "
ผมเสียใจที่ทำแม่ร้องไห้หลายครั้งแล้ว
ผมมันแย่มากเลยไช่ไหม
สมัยผมเรียนม.4สอบ รด.ไม่ติดผมก็กลับมาพูดโน่นพูดนี่ แม่ร้องไห้
ผมเสียใจ ที่ผมมันเป็นลูกที่ดีในสายตาแม่ไม่ได้
ผมมันไม่มีความสามารถเลยเหรอ